بنابراين اين فراز از دعا ، درسى است براى پيروان نبىّ اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيايش - عليهم‌السّلام - كه اگر طالب منزلت‌هاى والاى انسانيت و اخروى از خداوند متعال مىباشند ، بايد به عهد عبوديّت و اخلاص در عمل بپردازند ، تا او سبحانه نيز آنان را در زمره‌ى پذيرفتگان درگاهش قرار دهد . ( 15 ) « يا مَنْ هُوَ فِى عُلُوِّهِ دانٍ ، وَفِى دُنُوِّهِ عالٍ ، وَفِى إِشْراقِهِ مُنِيرٌ ، وَ فِى سُلْطانِهِ عَزِيزٌ ، إِئْتِنِى . . . » « 1 » اى كسى كه در عين بلندپايگى ، نزديكى و در عين نزديكى ، بلندپايه‌اى و انوار تو پرتو افكنده و سلطه‌ات سربلند است ، به من ارزانى بدار . . . همراهى حق با اشياء در عين نفوذ مشيت و اراده‌ى او در آن‌ها با توجّه به اين كه خداوند متعال با موجودات و محيط به آن‌ها مىباشد ( به نصّ كتاب و سنّت نبوى - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و عقل و شهود ) و ايجاد و انعدام و حيات و كمالات هر مظهر به او تحقّق مىيابد ، بيانات جمله‌هاى فوق را به ظاهر مىتوان حلّ نمود ؛ زيرا او سبحانه در عين اين كه برترى معنوى به حساب تولّى ايجاد و انعدام و . . . هر مظهر را دارد ، كنار از آن‌ها نمىباشد : « فِى عُلُوِّهِ دانٍ » و در عين اين كه نزديك به هرموجود مىباشد و احاطه به آن‌ها دارد ، هيچ‌يك از امور آن‌ها بىمشيت و اراده و امر حضرتش تحقّق پيدا نمىكند : « وَفِى ذُنُوِّهِ عالٍ » . در حديث آمده است : « أَلْحَمْدُ للَّهِ الَّذِى سَبَقَ فِى الْعُلُوِّ فَلا شَىْءَ أَعْلى مِنْهُ ، وَ قَرُبَ فِى الدُّنُوِّ فَلا شَىْءَ أَقْرَبَ مِنْهُ ؛ فَلا اسْتِيلاؤُهُ باعَدَهُ عَنْ شَىْءٍ مِنْ خَلْقِهِ ، وَ لا قُرْبُهُ ساواهُمْ

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 629 .